Aapje en de Paralympische spelen

Ook al mis je een arm of een been, dan nog wil je in competitie met lotgenoten. Dan komt de ware sport mentaliteit naar voren en offer je alle vrije tijd op om te trainen en vooral om af te zien. Hulde aan onze sporters!

Terecht dat de Paralympische spelen nu meer aandacht krijgen. Maar moet het een sport blijven voor mensen met een handicap?  Kan het niet gemengd worden?

Zo´n Amerikaanse basketball prof kan toch ook in die rolstoel plaats nemen en mee doen. Of Michael Phelps zwemt met een arm op zijn rug. Mag  een zeer talentvolle bladerunner meedoen met een gewone atletiekwedstrijd? Straks willen we allemaal op blades rennen omdat de techniek ons laat veren en het wellicht sneller gaat.

De spelen geven ook inzicht in handicap klassen om meer gelijke kansen te creëren.  Daar kunnen we ook als niet gehandicapten sporters van leren. Laten we voor sporten waar lengte van belang is, het net of de basket op “hoogte klassen” hangen. Dit voor een goede smash of dunk van de kleine man. Sporters worden dan ingedeeld naar lengte, volleybal voor sporters tot 170cm , tot 185 en dergelijke.  Want bij die sporten zijn kleine spelers niet welkom. Zit volleybal is wel gemengd te doen als iedereen zich aan de spelregels houdt. We hebben ook nog hoogspringen, polsstokspringen,  verspringen, dat doen we voortaan naar een  beenlengte indeling.

Kijkend naar profvoetballers valt op hoe die in de watten worden gelegd t.o.v. de gehandicapte sporters. Alles wordt geregeld, de schoenen worden zelfs door de materiaalman gepoetst. Het staat in schril contrast met de inspanningen en opofferingen van de gehandicapte sporters.  Laten we het voetbal ook eens in klassen indelen, gewoon op schoenmaat. De klasse 38  en  39 (Messi) , 40 en 41, enzovoort, Zlatan heeft maat 47!   Een ploeg mag alleen spelen als de gemiddelde maat op 43,00 staat. Dit idee is toch wel een echte apenstreek!

 

Aapje

Aapje