Zeuren en zeiken

Terwijl Rekel en Aapje weg zijn, komt KREKEL even tevoorschijn. U hoort ‘m elke avond wel even in z’n pootjes wrijven. Dat bekende tsjilp-geluidje is eigenlijk een beetje grinniken.

Puffend en kreunend zwoegen we ons door deze hete dagen. Als Krekel ga ik alleen maar harder “zingen”.

Wat kunnen mensen toch zeuren. In onze dierenwereld is het na elke gebeurtenis gewoon over en klaar. Niks ja maren, of doorteuten.

Meneertje P zeurt dat ‘ie hardhandig is gearresteerd na de verkrachting en moord op Anne P.

Nabestaanden van treinkapers en moordenaars zeuren dat hun voorvaders onterecht zijn doodgeschoten.

Als Krekel was ik daar allang klaar mee. ‘t Is gebeurd.

Als mens zou ik m’n ogen uit m’n hoofd schamen. Je mag wel moorden, verkrachten en kapen, maar als iemand jou dan op gewelddadige manier wil stoppen, ga je huilen. Wat een sukkels!

Terug naar de truttige dingetjes: Heet?

Hou je koest en geniet. Er is genoeg ellende elders in de wereld.

Krekel